Composer's Note
In
ancient Greek music theory and
tradition, from Pythagoras to
Plato, and in
Christian theologyand music, the relation between word and music is at the center of their interest. The organized sound of language, with the support of the signs of music notation, leads the music composition into a transcendent world.
According to Cleonides compositions differ in the following ways: in genus, in systema, in tonos and in ethos meaning the character. The diastaltikon, (dilative)ethos of composition is that through which there are signified magnificence and a manly elevation of soul, and heroic deeds, and emotions proper to these. The systaltikon (constrictive) ethos is that through which the soul is drawn together into dejection and an unmanly condition. The hesychastikon (quietened) ethos of composition is that upon which follows calmness of soul and a free and peaceful condition.
The notion of ascent structures the content and the form of this musical drama. In the libretto the characters transcend their miserable reality and find a spiritual ground of repentance, a change of mind and heart, and a rejection of the sins that trouble their consciences.
The upward movement of the melodic line, from the tense and heavy material of the beginning to a rarified and ethereal and light atmosphere, is what creates the emotional thrust..
The management of musical time and especially the relation between the density and the velocity of the music as it develops reinforce the continuous ascent, associated with the motifs of the black sea and the whirlpool.
This different process of evolution of temporal microstructures in music, from immobility to an anxious acceleration brings the characters from the sphere of matter to that of soul and spirit.
At the beginning the characters sing “Belief, Love, Hope” and at the end they repeat the shame phrase, adding though the word Sophia (wisdom) which they have learned through their experience: “Wisdom, Belief, Love, Hope.”
Note de la Compostitrice
Dans la théorie musicale grecque antique et la tradition, de Pythagore à Platon,
ainsi que dans la
théologie et musique chrétienne, la relation entre parole et
musique est à l'épicentre du discours. Le son organisé du langage, avec le
soutien des signes de notation musicale, conduit la composition musicale dans
un monde transcendant.
Logos (le mot) en tant que structure de son ou la musique comme Logos (
le mot) structuré conduisent les héros à la transgression, à la catharsis, à la
Divinité.
Selon Cleonide, les compositions diffèrent de la manière suivante: en genre, en système, en
ton et en ethos (caractère). «Il y a métabole suivant la mélopée lorsque la métabole
fait passer le chant soit du caractère
diastaltique (dilatant) au systaltique
(contractant) ou à l’hésychastique (pacifiant), soit de l’hésychastique à quelque
autre caractère. Le caractère moral de la composition est diastaltique lorsqu’il
lui fait rendre la noblesse ou l’élévation virile de l’âme ou les actions des héros et
les passions qui leur sont propres. Le caractère moral de la composition est
systaltique lorsqu’il ramène l’âme
à l’humilité ou à une disposition efféminée.
Le caractère moral de la composition est hésychastique quand il a pour
conséquence le calme de l’âme et un état d’esprit honnête et paisible. »
La notion d’ascension structure la forme et le contenu de ce drame musical.
Dans le livret, les personnages transcendent leur réalité misérable et trouvent un
terrain spirituel de repentance, un changement d'esprit et de cœur, et un rejet
des péchés qui troublent leurs consciences.
Le mouvement ascendant de la ligne mélodique, à partir de la matière tendue
et lourde du début jusqu’à une atmosphère raréfiée et éthérée, est ce qui crée la
poussée affective.
Ce processus différent de l'évolution des microstructures temporelles sonores,
de l'immobilité à l'accélération anxieuse, conduisent les personnages de la sphère
de la matière à celle de l'âme et de
l'esprit.
Au début les personnages chantent «Croyance,
Amour, Espoir» … et à la fin ils répètent la même phrase
en ajoutant le mot Sophia
(Sagesse) qu’ils ont connu à travers leur expérience: «Sagesse, Croyance, Amour,
Espoir»
Anmerkung der Komponistin
In der antiken griechischen Musiktheorie und Tradition, von Pythagoras bis
Plato, und in der christlichen Theologie und Musik steht die Beziehung zwischen
Wort und Musik im Mittelpunkt des Interesses. Der ausgewogene Sprachklang
unter Zuhilfenahme der Notenschrift führt die omposition in eine transzendente
Welt.
Das Wort (Logos) als Klangstruktur oder Musik als strukturiertes Wort (Logos)
führt die Helden zur Transzendenz,
zur Katharsis, zur Göttlichkeit.
Nach Cleonides unterscheiden sich die Kompositionen in der folgender Weise:
nach Genus, System, Ton und Ethos.
Der moralische Charakter der Komposition ist diastaltisch (gedehnt), wenn
durch ihn die Noblesse oder die männliche Erhöhung der Seele oder die
Aktionen der Helden und ihre eigenen Leidenschaften zum Ausdruck kommen.
Der moralische Charakter der Komposition ist systaltisch (einschränkend), wenn
er die Seele demütig werden
lässt oder unmännliche
Bereitschaft anklingen lässt. Der moralische Charakter der
Komposition ist
hesychastisch (beruhigend), wenn ihm Seelenfrieden folgt, Aufrichtigkeit und
Ausgeglichenheit.
Der Begriff des Aufstiegs strukturiert Inhalt und Form
dieses Musikdramas.
Im Libretto überwinden die Charaktere ihre elende Wirklichkeit und finden zu
einem spirituellen Ort der Reue, zu einer veränderten Einstellung und zu einer
Absage an die Sünden, die ihr Gewissen belasten.
Die Aufwärtsbewegung der melodischen Linie, von der angespannten und
bedrückenden Ausgangssituation hin zu einer zarten, ätherischen und leichten
Atmosphäre – das ist es, was die emotionale Schubkraft bewirkt.
Die Handhabung der musikalischen Zeit und vor allem das Verhältnis zwischen
Dichte und sich entwickelndem musikalischem Tempo unterstreichen den
kontinuierlichen Aufstieg, der sich an Motive wie «Schwarzes Meer» und
«Whirlpool» anlehnt.
Dieser Prozess, der sich von der Entwicklung temporärer Mikrostrukturen in
der Musik unterscheidet und von Bewegungslosigkeit hin zu Beschleunigung
strebt, führt die Charaktere aus dem materiellen Bereich in den Bereich von Geist
und Seele.
Zu Beginn singen die Charaktere "Glaube, Liebe, Hoffnung" ... und am Ende
wiederholen sie den gleichen Satz, nur fügen sie „Sophia“ (Weisheit) hinzu, den
Begriff, den sie durch ihre Erfahrungen gelernt haben: "Weisheit, Glaube, Liebe,
Hoffnung"
Nota della Compositrice
Nell'antica teoria musicale greca e tradizione, da Pitagora a Platone, e nella
teologia e musica cristiana, il rapporto tra parola e musica è al centro del loro
interesse. Il suono organizzato del
linguaggio, con il supporto dei
segni della
notazione musicale, conduce
la composizione musicale in un
mondo
trascendente.
The diastaltikon, (dilative) ethos of composition is that through which there
are signified magnificence and a manly elevation of soul, and heroic deeds, and
emotions proper to these.
The systaltikon (constrictive) ethos is that through which the soul is drawn
together into dejection and an unmanly condition. The hesychastikon (quietened)
ethos of composition is that upon which follows calmness of soul and a free and
peaceful condition.
“Si modula (metabolè) relativamente alla melopea quando si passa dal
carattere diastaltico al sistaltico o all’esicastico a uno degli altri.
Il carattere compositivo diastaltico è quello con cui si esprimono la solennità e
la virile edificazione dell’animo, le imprese eroiche e le passioni loro proprie.
Sistaltico è quello con cui viene portato alla depressione o a una disposizionenon
virile. Esicastica è una composizione che crea serenità e una disposizione
d’animo libera e pacata."
L'idea di ascesa struttura il contenuto e la forma di questo dramma musicale.
Nel libretto i personaggi trascendono la loro realtà miserabile e trovano un
terreno spirituale di pentimento, un cambiamento di mente e di cuore, e un
rifiuto dei peccati che affliggono le loro coscienze.
Il movimento ascendente della linea melodica, dal materiale teso e pesante
dell'inizio
a una atmosfera rarefatta ed eterea e leggera, è
ciò che crea la spinta
emotiva.
La gestione del tempo musicale e soprattutto la relazione tra la densità e la
velocità della musica come si sviluppa, rafforza la continua ascesa, associata con
i motivi di «Mar Nero» e «il vortice».
Questo processo di evoluzione di microstrutture temporali in musica, dalla immobilità ad un'accelerazione ansiosa porta i personaggi dalla sfera della
materia a quella dell'anima e dello spirito.
All'inizio i personaggi cantano "Fede, Amore, Speranza" e alla fine ripetono la
stessa frase aggiungendo la parola Sophia (Saggezza) che hanno imparato
attraverso la loro esperienza:
«Saggezza, Fede, Amore, Speranza».
Σημείωμα του Συνθέτη
Τόσο η αρχαία ελληνική μουσική θεωρία και η παράδοση από τον Πυθαγόρα έως τον Πλάτωνα όσο και η χριστιανική θεολογία και μουσική τοποθετούν την σχέση λόγου και mουσικής στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός τους. Το οργανωμένο ηχητικό σύμπαν της γλώσσας υποδέχεται τα σημάδια της μουσικής σημειογραφίας οδηγώντας την μουσική σύνθεση σ’ έναν υπερβατικό κόσμο, στην ένωση με το Θείον.
Ο Λόγος ως ηχητικό οικοδόμημα ή η Μουσική ως δομημένος Λόγος οδηγεί
τους ήρωες στην αυτο-υπέρβαση, στην κάθαρση, στο Θείον.Σύμφωνα με
τον Κλεωνίδη οι συνθέσεις διαφοροποιούνται με τους
παρακάτω τρόπους:
το γένος, το σύστημα, τον τόνο και το ήθος Διασταλτικό μεν ήθος
μελοποιίας είναι αυτό με το οποίο προσδίδεται μεγαλοπρέπεια και
ανδρική έξαρση ψυχής και ηρωικές πράξεις και συναισθήματα όμοια με
αυτά. Συσταλτικό δε ήθος είναι εκείνο με το οποίο
συμμαζεύεται η ψυχή σε
ταπεινότητα και σε άνανδρη διάθεση.
Ησυχαστικό δε ήθος μελοποιίας είναι εκείνο, στο οποίο ακολουθεί ηρεμία
ψυχής και διάθεση ελεύθερη και ειρηνικήΗ έννοια της Ανόδου
χαρακτηρίζει το περιεχόμενο και την μορφή του μουσικού αυτού
δράματος.
Στο επίπεδο του λόγου, οι ήρωες μεταβαίνουν από την θλιβερή
πραγματικότητα που ζουν, σ’ έναν πνευματικό χώρο «μετά-νοιας»
δηλαδή μεταβολής του νου, μετανοιώνουν και διορθώνουν τις πράξεις
που βαραίνουν την συνείδησή τους.
Στο επίπεδο της μουσικής η προς τα επάνω κίνηση της μελωδικής
γραμμής και η συναισθηματική ένταση που προκαλεί, οδηγεί από το
πυκνό ηχητικό υλικό της αρχής σε ένα αραιό και αιθέριο ηχητικό
περιβάλλον όπου η βαρύτητα της ύλης είναι ελάχιστη.
Η διαχείριση του μουσικού χρόνου και κυρίως η σχέση πυκνότητας και
ταχύτητας εξέλιξης του ηχητικού υλικού υπηρετούν τον σκοπό της
διαρκούς ανόδου όπως για παράδειγμα στο μοτίβο «η θάλασσα είναι
μαύρη» και στο μοτίβο της
«δίνης».
Η διαφορετική αυτή επεξεργασία του χρόνου εξέλιξης των «μικρομορφών»
από την ακινησία στην αγωνιώδη επιτάχυνση θα περάσει εν τέλει τους
ήρωες από την διάσταση της ύλης στην σφαίρα της ψυχής και του
πνεύματος.
Ξεκινώντας οι ήρωες
τραγουδούν «Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα» και στο τέλος
επαναλαμβάνουν την φράση προσθέτoντας όμως την Σοφία την οποία
απεκόμισαν από τα παθήματά τους «Σοφία, Πίστη, Αγάπη, Ελπίδα».